Golden Slumber (2018): Kendi hikâyesini geri almaya çalışan bir kaçak

Golden Slumber (2018) afişi

Spoiler notu: Olay örgüsüne değinen kısım aşağıda kapalı duruyor. Filmi henüz izlemediysen o kısmı atlayabilirsin.

Golden Slumber, Han Hyo-joo’nun filmografisinde izlediğim, ağırlığını aksiyon ve kaçış hikâyesinden alan yapımlardan biri. Filmi sürükleyici buldum ve altı puan verdim. Han Hyo-joo’nun daha merkezî olduğu romantik yapımlardan farklı olarak burada başlıca ilgiyi, suçlanan bir adamın giderek daralan hareket alanı oluşturuyor.

Künye

Orijinal adı 골든 슬럼버 (Goldeun Seulleombeo)

Yıl / Ülke 2018 · Güney Kore

Yönetmen Noh Dong-seok

Senaryo Lee Hae-jun, Noh Dong-seok, Cho Ui-seok (Kōtarō Isaka’nın romanından)

Oyuncular Gang Dong-won, Han Hyo-joo, Kim Eui-sung, Kim Sung-kyun, Kim Dae-myung, Yoon Kye-sang

Tür Aksiyon, gerilim

Süre 108 dakika

Gang Dong-won’un canlandırdığı Geon-woo, bir suikastın sorumlusu olarak gösterilen bir kurye. Kendisini bir anda, karşısındaki güçlerin boyutunu bilemediği bir kaçışın içinde buluyor. Kamera görüntülerinden parmak izlerine ve tanıklara kadar çeşitli kanıtlar aleyhine düzenlenirken, suçsuz olduğunu bilmesi kendisini korumaya yetmiyor.

Bu başlangıç, tanıdık bir gerilim düzeni kuruyor. Sıradan bir insan, hayatının kontrolünü bir anda kaybediyor ve işlemediği bir suçun failine dönüşüyor. Film, bu durumun yarattığı hareketi kullanabiliyor. Geon-woo’nun bir sonraki adımını ve kendisini nasıl kurtaracağını merak ederek izledim.

Han Hyo-joo’nun rolü ise bu kez daha sınırlı. Sun-young, Geon-woo’nun eski arkadaş çevresinin bir parçası ve onun geçmişiyle bağ kuran kişilerden biri. Filmi oyuncunun kariyerini takip ederek izleyen biri olarak, burada anlatıyı taşıyan temel karakterin kendisi olmadığını belirgin biçimde hissettim. Bu nedenle değerlendirmemde Han Hyo-joo’nun performansından çok filmin genel sürükleyiciliği öne çıktı.

Gang Dong-won ile Han Hyo-joo’yu Illang: The Wolf Brigade’de de birlikte izlemiştim. İki film de 2018 yapımı olmasına rağmen, oyuncuların hikâye içindeki yerleri ve ilişkinin ağırlığı farklı. Illang’da kadın karakterin iki taraf arasında sıkışması ve korunmasına ilişkin çatışma beni daha fazla etkilemişti. Golden Slumber’da ise kaçışın kendisi ilgimi canlı tuttu.

Filmin düşünsel olarak açılabileceği alan, bir insanın kimliğini kimin belirlediği sorusu. Geon-woo kendisini tanıyor, fakat kamusal alanda onun hakkında üretilen hikâye daha güçlü hâle geliyor. Görüntüler ve kanıtlar belirli bir sonuca yönlendirildiğinde, bireyin kendi sözü ne kadar etkili olabilir?

Spoiler içeren bölüm · açmak için tıkla

Bu açıdan film, görünür olmanın güvence sağlamadığı bir dünya kuruyor. Bir insanın kayda alınması, gerçeğinin korunmasını garanti etmiyor. Aynı kayıt düzeni onu suçlu göstermek için kullanılabiliyor. Hikâyenin gerilimi de masum birinin kaçışını, kendi hayatına ilişkin anlatıyı geri kazanma mücadelesine dönüştürüyor.

Dostluk bu mücadelede başka bir güven kaynağı oluşturuyor. Geon-woo hakkında herkesin önüne konan görüntüyle, onu geçmişten tanıyan insanların hatıraları karşı karşıya geliyor. Eski arkadaşlıklar, onun yalnızca o gün kendisine yöneltilen suçlamadan ibaret olmadığını hatırlatıyor.

Film Journal International’da David Noh’nun değerlendirmesi, filmin hızlı temposunu öne çıkarırken dostluk temasının da ona derinlik kattığını söylüyor. Bu yorum, benim sürükleyicilik gözlemimle örtüşüyor ve hikâyenin kaçışın ötesindeki hedefini de açıklıyor.

Bununla birlikte aynı unsurların her eleştirmen için birlikte çalışmadığı görülüyor. Yonhap’ta Shim Sun-ah, filmi kaçış gerilimi olarak izlenebilir ve sürükleyici buluyor. Ancak arkadaşlık, aşk, siyaset ve nostaljinin aynı anlatıya yerleştirilmesiyle dengenin bozulduğunu düşünüyor. Özellikle arkadaşlıkların yeterince derinleştirilmemesinin bazı fedakârlıkları ikna edicilikten uzaklaştırdığını belirtiyor.

Bu, benim daha önce ayrıntılandırdığım bir sahne eleştirisi değildi. Yine de filmi neden güçlü bir beğeniden çok altı puanlık bir sürükleyicilik düzeyinde değerlendirdiğimi düşünmek için anlamlı bir karşılaştırma. Filmi akıcı izlemekle, karakterlerin ilişkilerinden kalıcı biçimde etkilenmek farklı sonuçlar yaratabiliyor.

South China Morning Post’ta James Marsh da yapımın komplo gerilimi olarak akıcı ve becerikli biçimde yürütüldüğünü kabul ediyor, fakat bunun kendisi için yeterince eğlenceli bir deneyime dönüşmediğini söylüyor. Ben bu noktada biraz daha olumlu taraftayım. Film, kaçış hikâyesiyle ilgimi koruyabildi.

Golden Slumber’dan aldığım başlıca karşılık, sürekli hareket hâlindeki bir karakterin hikâyesini takip etmek oldu. Dostluk ve güven üzerine bir anlatısı var, fakat benim üzerimde Illang’daki duygusal çatışma kadar güçlü bir iz bırakmadı. Han Hyo-joo’yu farklı bir anlatı içindeki daha küçük bir rolde görmek de filmografisini izleme deneyimimin parçası oldu.

Altı puan vermem bu nedenle filmi sıkıcı bulduğum anlamına gelmiyor. Sürükleyici bir gerilim olarak izledim. Daha yüksek bir puana taşıyacak duygusal ağırlığı ise aynı ölçüde hissetmedim.

Beni etkileyenler

  • Daralan hareket alanıyla sürekli canlı kalan kaçış gerilimi
  • Gang Dong-won’un taşıdığı sürükleyici merkez karakter
  • Kimliği kimin belirlediği ve kayıt düzeni üzerine açtığı soru
  • Dostluğun güven kaynağı olarak kurulması

Beni rahatsız edenler

  • Han Hyo-joo’nun hikâyede sınırlı bir yerde kalması
  • Arkadaşlıkların derinleşemeden kalabalık temalar arasında kaybolması
  • Akıcılığın kalıcı bir duygusal etkiye dönüşmemesi
6/10
Puanım

Sürükleyici bir gerilim; daha yüksek bir puan için gereken duygusal ağırlığı hissetmedim.