Spoiler notu: Filmin temel hikâyesine ve ilişki gelişimine değinen kısım aşağıda kapalı duruyor. Filmi henüz izlemediysen o kısmı atlayabilirsin.
Han Hyo-joo’nun filmografisini izlerken The Beauty Inside, farklı fikri ve duygusal yaklaşımıyla ilgimi çeken yapımlardan biri oldu. Film bittikten sonra altı ile yedi arasında kaldım ve sonunda yedi verdim. İzlerken bazı noktaları eksik buldum, fakat romantik hikâyesi bende Love 911 ve Postman to Heaven’dan daha güçlü bir karşılık oluşturdu.
Künye
Orijinal adı 뷰티 인사이드 (Byuti Insaideu)
Yıl / Ülke 2015 · Güney Kore
Yönetmen Baik (Baek Jong-yeol)
Senaryo Kim Sun-jung, Park Jeong-ye, Noh Kyung-hee
Oyuncular Han Hyo-joo; Woo-jin rolünde Park Seo-joon, Yoo Yeon-seok, Ueno Juri, Kim Dae-myung ve daha pek çok oyuncu
Tür Romantik, fantastik
Süre 127 dakika
Filmin merkezinde, her sabah farklı bir bedende uyanan Woo-jin bulunuyor. Yaşı, görünümü ve cinsiyeti değişebiliyor. Kendi geçmişini ve kişiliğini taşımaya devam ederken dışarıdan her gün başka biri olarak görülüyor. Han Hyo-joo’nun canlandırdığı Yi-soo ile ilişkisi, bu durumun aşk ve yakınlık üzerindeki etkilerini anlatıyor.
Bu fikir, romantik hikâyenin ötesine uzanan bir soru açıyor. Birini tanıdığımızı söylediğimizde aslında neyi tanıyoruz? Yüzünü, sesini, bedenini, davranışlarını veya birlikte yaşadığımız geçmişi mi? Gündelik hayatta bunları birbirinden ayırmak zorunda kalmıyoruz. The Beauty Inside, görünümü sürekli değiştirerek diğer bağların ne kadar güçlü olduğunu sınamaya çalışıyor.
Spoiler içeren bölüm · açmak için tıkla
Woo-jin kendi açısından aynı insan. Yi-soo ise her gün karşısında farklı birini görüyor. Böylece bir kişinin kendisini nasıl bildiğiyle, sevdiği insan tarafından nasıl tanındığı arasında bir mesafe oluşuyor. İlişkinin güçlüğü de buradan kaynaklanıyor. Hatıralar devam ederken yakınlığın tanıdık fiziksel işaretleri sürekli değişiyor.
Filmi ilgi çekici yapan taraflardan biri, fantastik fikrin duygusal bir soruna dönüşebilmesi. Karşısındaki kişinin aynı insan olduğunu bilmek, değişime alışmayı kendiliğinden kolaylaştırmıyor. Aşkın sürekliliği ile tanıdıklık ihtiyacı arasında bir gerilim var. Film bu gerilime yaklaştığında, fikrinin romantik bir numaradan daha fazlasını taşıyabildiğini gösteriyor.
Han Hyo-joo’nun rolü de burada önem kazanıyor. Woo-jin farklı oyuncular tarafından canlandırılırken Yi-soo, ilişkinin devamlılığını takip ettiğimiz sabit kişi olarak kalıyor. AsianMovieWeb’de Manfred Selzer de Han Hyo-joo’nun filmde bir dayanak oluşturduğunu belirtiyor. Ancak aynı inceleme, hikâyenin açtığı konular arasında yeterince odaklanamadığını ve potansiyelini tam kullanamadığını düşünüyor.
Benim filmle ilişkim de beğeniyle çekince arasında duruyor. Konusu farklı ve duygusal tarafı etkili. Buna karşılık bazı noktaların havada kaldığı hissi var. Film, ortaya attığı fikrin bütün sonuçlarını aynı derinlikte ele almıyor. Romantik ilişkiye ağırlık verdikçe başlangıçtaki daha geniş soruların bir kısmı arka planda kalıyor.
The Korea Herald’daki Rumy Doo imzalı inceleme bu konuda dikkat çekici bir itiraz getiriyor. Film içsel niteliklerin önemini tartışırken, önemli romantik gelişmelerin çoğunu geleneksel olarak yakışıklı genç erkek görünümleri üzerinden kuruyor. Bu tercih, görünümün aşılabileceği düşüncesini savunan anlatının kendi görsel seçimlerini de sorgulatıyor. İnceleme ayrıca filmin kimlik hakkında güçlü sorular ortaya attığını, fakat finalde bunları yeterince geliştiremediğini belirtiyor.
Bu eleştiri, filmin felsefi tarafını düşünmek için anlamlı. İnsan görünümünden bağımsız sevilebilir mi sorusu, romantik çekimin nasıl gösterildiğiyle birlikte ele alındığında daha zor hâle geliyor. Film seyirciden görünüşün ötesine bakmasını isterken, seyircinin alışık olduğu güzellik tercihlerini ne kadar zorlayabiliyor?
Time Out da farklı bir başlangıç noktasından benzer bir sınırlılığa işaret ediyor. Filmin fikrinin sunduğu olanakları yeterince kullanamadığını ve ikinci yarıda daha belirsiz bir romantizme yöneldiğini düşünüyor. Buna karşılık Korea JoongAng Daily, görsel dünyasını öne çıkarırken hikâyesini de beklentilerin üzerinde buluyor.
Bu değerlendirmeler arasındaki ayrışmayı anlayabiliyorum. The Beauty Inside, güçlü fikrinin açtığı bütün tartışmaları tamamlayan bir film değil. Yine de o fikir, benim için ilişkiyi takip etmeye değer kıldı. Kusurlarına rağmen duygusal tarafında karşılık buldum ve filmin farklılığını önemsedim.
Yedi puan vermemde de bu denge etkili oldu. Always kadar güçlü bağlandığım bir yapım olmadı, fakat Han Hyo-joo’nun izlediğim romantik filmleri arasında ilgimi daha fazla koruyanlardan biri oldu. Geride, bir insanı tanımanın ve sevmeyi sürdürmenin hangi sürekliliklere dayandığı sorusunu bıraktı.
Beni etkileyenler
- Fantastik fikrin gerçek bir duygusal soruna dönüşmesi
- Han Hyo-joo’nun filmin sabit dayanağı olması
- “Birini tanımak” üzerine açtığı soru
- Romantik tarafının bende güçlü bir karşılık bulması
Beni rahatsız edenler
- Fikrin bütün sonuçlarının aynı derinlikte işlenmemesi
- İkinci yarıda geniş soruların romantizmin gerisinde kalması
- Görünüşün ötesini savunurken kalıplaşmış güzellik tercihlerine yaslanması
Kişisel değerlendirmem 6 ile 7 arasında; 7’yi seçtim.
