Spoiler notu: Olay örgüsüne ve finale değinen iki bölüm aşağıda kapalı duruyor. Filmi henüz izlemediysen o kısımları atlayabilirsin.
Han Hyo-joo’nun filmografisinde Love, Lies, karakteri ve atmosferiyle farklı bir yerde duruyor. Oyuncuyu sevilebilir, koruyucu veya duygusal olarak yakınlık kurulabilen rollerde izledikten sonra burada daha bencil, kıskanç ve yıkıcı kararlar veren bir kadınla karşılaşmak dikkatimi çekti. Film boyunca karakterin yaşadığı kırılmayı anlayabildim. Buna rağmen hikâyenin bazı önemli geçişlerini zayıf buldum.
Künye
Orijinal adı 해어화 (Haeeohwa)
Yıl / Ülke 2016 · Güney Kore
Yönetmen Park Heung-sik
Senaryo Ha Young-joon, Jeon Yun-su, Song Hye-jin
Oyuncular Han Hyo-joo, Chun Woo-hee, Yoo Yeon-seok, Park Sung-woong
Tür Dönem dramı, romantik
Süre 120 dakika
Japon sömürge yönetimi altındaki 1940’lar Kore’sinde geçen film, birlikte yetişen iki genç kadının dostluğunu anlatıyor. So-yul ve Yeon-hee, geleneksel müzik eğitimi alırken aynı zamanda değişen müzik dünyasının da etkisinde kalıyor. So-yul’un sevgilisi besteci Yoon-woo’nun Yeon-hee’nin sesine ve ardından kendisine yönelmesi, dostlukla sanatsal rekabeti iç içe geçiren çatışmayı başlatıyor.
Benim için hikâyenin en ilginç tarafı, So-yul’un yeteneksiz bir kadın olmaması. Geleneksel söyleyişte başarılı, eğitimli ve kendisine güvenmesi için gerekçeleri olan biri. Fakat iyi olduğu alan, arzuladığı şarkıcılık kariyerini sağlamıyor. Yeon-hee ise dönemin popüler şarkılarında dinleyiciyi etkileyen sesiyle öne çıkıyor. Film bu fark üzerinden, bir alandaki başarının değişen koşullarda aynı sonucu vermeyebileceğini gösteriyor.
So-yul’un yeni müzik dünyasına yönelmesi de sorunu çözmüyor. Orada arkadaşının gördüğü karşılığı alamıyor. Bunu izlerken, herkesin her alanda aynı ölçüde başarılı olamayacağını düşündüm. Geleneksel bir söyleyişi iyi bilmekle, farklı bir müzikte dinleyiciye ulaşmak arasında ayrı bir uyum gerekiyor. So-yul ise kendi yolunu bulmaya çalışırken giderek Yeon-hee’nin başarısına odaklanıyor.
Üstelik rekabet yalnızca müzik üzerinden yaşanmıyor. Sevdiği erkeğin de arkadaşını tercih etmesi, mesleki hayal kırıklığını kişisel bir kayba dönüştürüyor. So-yul açısından aşkı ve geleceği aynı anda elinden alınıyormuş gibi görünüyor. Bu duyguyu anlayabiliyorum. Ancak sonrasında yaptığı tercihler, yaşadığı haksızlık hissinin başkalarının hayatını kontrol etme arzusuna dönüşmesini gösteriyor.
Spoiler içeren bölüm · açmak için tıkla
Han Hyo-joo’nun rolünü farklılaştıran da bu. So-yul, kırıldığı için seyircinin koşulsuz biçimde yanında durabileceği bir karakter olmuyor. Arkadaşının kariyerini engellemeye çalışıyor, siyasi güce yakınlığını kendi lehine kullanıyor ve sahip olmak istediği hayat uğruna çevresindekilere zarar veriyor. Oyuncunun alıştığım rollerinden sonra böyle bir karakteri görmek benim için filmin dikkat çekici yanlarından biriydi.
So-yul’un Japon polis yöneticisiyle ilişkisi de bu güç arayışının parçası. Yakınlığı sayesinde kapılar açtırabiliyor, kayıt yaptırabiliyor ve müzik dünyasında kendisine alan oluşturmaya çalışıyor. Fakat bu olanaklar, dinleyicinin sevgisini sağlayamıyor. Elde edebildiği güçle arzuladığı sanatsal karşılık arasındaki mesafe büyüyor.
Yine de filmin aşk üçgenini kurma biçimine bütünüyle ikna olmadım. Yoon-woo’nun duygularının nasıl değiştiğini ve Yeon-hee’nin arkadaşının sevgilisiyle yakınlaşırken ne düşündüğünü daha fazla görmek isterdim. Hikâye So-yul’un kıskançlığını ve yıkıcı davranışlarını belirginleştirirken, diğer iki kişinin kendi kararlarıyla yüzleşmesine aynı ölçüde zaman ayırmıyor.
Bu konuda başka bir eleştiriyle de örtüşüyorum. Yonhap’ın incelemesi, Yoon-woo’nun sevgisinin So-yul’dan Yeon-hee’ye geçişini belirsiz buluyor. Yeon-hee’nin arkadaşının sevgilisiyle ilişkisinde neden belirgin bir vicdani çatışma yaşamadığının yeterince işlenmediğini de söylüyor. Benim için de bu eksiklik, çatışmanın bütün taraflarına aynı derinlikte yaklaşmayı zorlaştırdı.
Dönem atmosferi ise hikâyenin ağırlığını artırıyor. Müzik kariyeri kurma çabası, sömürge yönetiminin şiddeti ve insanların güçlü kişilere bağımlılığı içinde ilerliyor. So-yul’un kullandığını düşündüğü güç, zamanla onun da içinden çıkamadığı bir düzene dönüşüyor. Filmin tarihsel ortamı ve sanat dünyası birbirini bu noktada besliyor. Buna karşılık yaşanan felaketlerin yoğunluğu, karakter gelişiminde eksik bulduğum adımları tamamen kapatamadı.
Final hakkında spoiler · açmak için tıkla
Filmin finalindeki plak sahnesi ise bende daha uzun süre kaldı. Yaşlanan So-yul’un kendisini Yeon-hee olarak tanıtması, arkadaşının gölgesinden hâlâ çıkamadığını düşündürüyor. Ardından kendi söylediği Love, Lies kaydı ortaya çıkıyor. Karşısındaki adam, onun gerçek kimliğini bilmeden sesindeki hüznü ve şarkının güzelliğini fark ediyor.
Bu sahneyi yalnızca sonunda övgüye kavuşan bir kadının rahatlaması üzerinden okumuyorum. So-yul zaten hayatının önemli bölümünde tanınmak, sevilmek ve başarılı olmak istemişti. Benim için burada daha önemli olan, kendi kaydının değerini yıllar sonra duyabilmesi. Başkasının yorumuyla, geçmişte göremediği bir şeyi fark ediyor.
O kayıtta geleneksel söyleyişi, bestecinin şarkısı ve yaşadığı acı birleşiyor. Kayıp, öfke ve hayal kırıklığı sesinde karşılık buluyor. Film boyunca ulaşmaya çalıştığı sanatsal etki, belki de en fazla kendi acısını söylediği yerde ortaya çıkıyor. Fakat bunun farkına vardığında aradan çok zaman geçmiş oluyor. Bu nedenle final, başarıdan çok geç kalmış bir fark ediş duygusu bıraktı bende.
The Korea Times da filmin kıskançlık, aşk ve müzikal rekabetini ele alırken anlatının finaldeki noktaya doğru kurulduğunu aktarıyor. Benim izleme deneyimimde de son sahne, filmin bazı önceki bölümlerinden daha güçlüydü. Yine de etkili bir final, ilişkinin kuruluşunda ve karakter geçişlerinde hissettiğim eksiklikleri bütünüyle gidermedi.
Love, Lies’a altı ile yedi arasında kaldıktan sonra altı verdim. Han Hyo-joo’nun alıştığım rollerinden farklı bir karakteri canlandırması, dönem atmosferi ve son plağın taşıdığı hüzün aklımda kaldı. Buna karşılık dostluğun ve aşkın kırılma sürecini daha derinlikli izlemek isterdim. Film bende, güçlü bir son sahneye ulaşan fakat oraya giderken bazı önemli duygusal adımları eksik bırakan bir hikâye olarak yer etti.
Beni etkileyenler
- Han Hyo-joo’nun bencil ve yıkıcı, alışılmışın dışında bir karakteri
- Yeteneğin değişen koşullarda karşılık bulamaması fikri
- Sömürge dönemi atmosferiyle iç içe geçen sanat dünyası
- Uzun süre akılda kalan final plak sahnesi
Beni rahatsız edenler
- İkna edici kurulamayan aşk üçgeni
- Yoon-woo ve Yeon-hee’nin iç dünyasına yeterince yer verilmemesi
- Felaketlerin yoğunluğunun eksik karakter adımlarını kapatamaması
Kişisel değerlendirmem 6 ile 7 arasında; 6’yı seçtim.
