Spoiler notu: Dizinin son bölümlerine değinen kısım aşağıda kapalı duruyor. Diziyi henüz bitirmediysen o kısmı atlayabilirsin.
Han Hyo-joo’nun yapımlarını izlerken sıra Happiness’a geldiğinde, karşıma tanıdık bir salgın hikâyesi çıktı. İnsanların hastalandığı, saldırganlaştığı, birbirinden şüphe etmeye başladığı ve kapalı bir yerde hayatta kalmaya çalıştığı bir dünya. Bu tür hikâyeleri çok izlediğimiz için, dizinin beni yakalayabilmesi karakterlerine ve onların yaşadıklarına bağlıydı. On iki bölümün sonunda bazı fikirlerini ilgi çekici buldum, fakat özellikle başroller arasındaki ilişkiye beklediğim ölçüde bağlanamadım.
Künye
Orijinal adı 해피니스 (Happiness)
Yıl / Ülke 2021 · Güney Kore
Kanal tvN
Yönetmen Ahn Gil-ho
Senaryo Han Sang-woon
Oyuncular Han Hyo-joo, Park Hyung-sik, Jo Woo-jin
Tür Gerilim, dram
Bölüm 12
Dizinin merkezinde özel harekât polisi Yoon Sae-bom ile dedektif Jung Yi-hyun bulunuyor. Han Hyo-joo ve Park Hyung-sik’in canlandırdığı bu iki karakterin geçmişi lise yıllarına uzanıyor. Beyzbol kariyeri diz sakatlığı nedeniyle sona eren Yi-hyun’un okul çatısındaki sahnesi, ilişkilerinin başlangıcını oluşturuyor. Sae-bom’un onu aşağıdaki güvenlik minderine doğru itmesi, daha ilk karşılaşmalarında kadının doğrudan ve alışılmadık davranış biçimini ortaya koyuyor.
Yıllar sonra ikisi, Sae-bom’un bir daireye yerleşebilmesi için anlaşmalı bir evlilik yapıyor. Konut başvurusundaki puan sistemiyle bağlantılı bu karar, onları yeni bir apartmanda aynı hayatı paylaşmaya götürüyor. Salgın ve karantina başladığında ise ev sahibi olma hayali, kapalı bir alanda hayatta kalma mücadelesine dönüşüyor.
Bu başlangıçta işe yarayabilecek birkaç farklı çatışma var. Geçmişten gelen yakınlık, anlaşmalı evlilik, ortak yaşam ve dışarıdan gelen tehdit bir araya geliyor. Buna rağmen izlerken bu unsurların benim için yeterince güçlü bir duygusal bütün oluşturduğunu söyleyemem. Karakterlerin birbirini koruduğunu ve aralarında bir bağ bulunduğunu görüyorum. Fakat o bağın ağırlığını her sahnede hissedemiyorum.
Han Hyo-joo’yu burada daha deneyimli ve rolüne yerleşmiş buldum. Sae-bom’un karar alması, tehlikeye karşı doğrudan hareket etmesi ve gerektiğinde çevresindekilerle çatışması oyuncunun performansında karşılık buluyor. Yine de dizinin tamamını düşündüğümde, onun varlığı beni her bölümde aynı ölçüde içine çekmeye yetmedi.
Park Hyung-sik’in performansında ise daha belirgin bir mesafe yaşadım. Yi-hyun’un fiziksel varlığı, polis kimliği ve apartman içindeki otoritesi açık. İnsanları durdurabiliyor, olaylara müdahale ediyor ve koruyucu bir konum üstleniyor. Ancak karakterin iç dünyası bana aynı açıklıkta ulaşmadı. Korkusunu, sevgisini ve kırılganlığını daha fazla hissetmek istedim.
Spoiler içeren bölüm · açmak için tıkla
Bir karakterin olayları yönetebilmesi, seyirciyle bağ kurmasını kendiliğinden sağlamıyor. Yi-hyun benim için çoğu zaman çevresindeki krizi kontrol etmeye çalışan kişi olarak kaldı. Son bölümlerde kendisinin de enfekte olması, ilişkiye ve hayatta kalma mücadelesine daha kişisel bir tehdit getiriyor. Yine de o noktaya kadar oluşan mesafeyi bütünüyle kapatamadı.
Salgın hikâyesinin kendisinde de benzer bir sınırlılık hissettim. Hastalığın yayılması, dönüşümler, saklanan belirtiler, bağışıklık ihtimali ve tedavi arayışı türün bilinen unsurları. Bunların yeniden kullanılması anlaşılır. Ben, bu tanıdık yapının içinde karakterlerin veya olayların bana daha farklı bir deneyim yaşatmasını bekledim. Bazı bölümlerde ise aynı güvensizliklerin ve çatışmaların yeniden dolaşıma girdiği hissine kapıldım.
Dizinin daha ilginç bulduğum tarafı, apartmanın içindeki sınıfsal hiyerarşi oldu. Üst katlarda oturanlarla alt katlarda yaşayanlar arasındaki ayrım, ortak bir tehlike karşısında bile ortadan kalkmıyor. Yönetici konumuna gelmeye çalışan kadının bu ayrımı sürekli beslemesi özellikle dikkat çekici. Üst katta yaşamak, karar verme hakkının da gerekçesiymiş gibi sunuluyor.
Burada binanın fiziksel düzeni, insanların birbirlerine bakışını görünür hâle getiriyor. Yukarıda oturanlar kendilerini daha yetkili ve daha değerli bir konuma yerleştirirken, aşağıdakilerin söz hakkı daraltılıyor. Aynı binada kapalı kalmaları ve aynı hastalıktan korkmaları, ortak hareket etmelerine yetmiyor. Kriz, daha önce var olan ayrıcalık iddialarının sürdürülmesi için yeni bir alan açıyor.
Bu açıdan Happiness, apartman ölçeğinde okunmaya değer bir toplumsal yapı kuruyor. Karantina boyunca kimin karar vereceği, kime güvenileceği ve kaynakların nasıl paylaşılacağı üzerine mücadele yaşanıyor. Monash Üniversitesi sitesinde yayımlanan kişisel inceleme de üst katlardaki mülk sahipleriyle alt katlardaki kamu kiracıları arasındaki ayrımı, dizinin sınıf eleştirisinin merkezine yerleştiriyor. Bu değerlendirme, benim yönetici kadının davranışlarında fark ettiğim hiyerarşiye karşılık geliyor.
Bununla birlikte bir göndermeyi anlamak, onun dramatik işlenişini bütünüyle başarılı bulmamı sağlamadı. Apartmandaki güç mücadelesini görebiliyorum. Fakat bazı karakterlerin benzer tavırları tekrar etmesi, bu fikrin etkisini benim için zaman zaman azalttı. Bencillik ve çıkarcılık belirginleştikçe karakterlerin vereceği tepkiyi tahmin etmek de kolaylaştı.
Diğer yorumlarda bunun karşılığı var. Montasefilm’deki inceleme, ilgi çekici başlangıcın tekrarlanan çatışmalar ve mantık sorunları nedeniyle zayıfladığını düşünüyor. KORB’un derlediği izleyici yorumlarından birinde de bazı sahnelerin tekrar hissi verdiği belirtiliyor. Ancak aynı yorum, başrollerin çekiciliğinin bu sorunu gölgelediğini söylüyor. Benim deneyimimde oyuncular arasındaki bağ bu eksikleri örtecek kadar etkili olmadı.
Başroller konusunda olumlu değerlendirmelerden ayrıldığımın da farkındayım. Teen Vogue, Park Hyung-sik’in performansındaki şefkati ve kırılganlığı, Han Hyo-joo ile kurduğu uyumu özellikle övüyor. Ben aynı karakterde otoriteyi ve koruyuculuğu daha kolay gördüm. Duygusal tarafı ise bu değerlendirmedeki kadar güçlü hissedemedim.
Happiness bittikten sonra aklımda en çok apartmanın düzeni kaldı. İnsanların ortak felaket karşısında bile katlarını, mülkiyetlerini ve ayrıcalıklarını savunmaları, dizinin en anlamlı çatışmalarından biriydi. Buna karşılık salgının ilerleyişi ve merkezdeki ilişki, benim için aynı ölçüde etkili olmadı.
Han Hyo-joo’nun performansını erkek başrole göre daha başarılı buldum. Ancak dizinin bütününde, tanıdık salgın hikâyesini aşacak kadar güçlü bir duygusal bağ kuramadım. Bazı sahnelerini ve toplumsal gözlemlerini ilgiyle izledim, bazı bölümlerde ise olayların beni yeniden içine çekmesini bekledim.
Beni etkileyenler
- Apartman katları üzerinden kurulan sınıfsal hiyerarşi
- Han Hyo-joo’nun deneyimli, rolüne yerleşmiş performansı
- Kriz anında kimin karar vereceği üzerine toplumsal gözlem
Beni rahatsız edenler
- Başroller arasındaki bağın ağırlığının hissedilmemesi
- Yi-hyun’un iç dünyasına yaklaşılamaması
- Türün tanıdık salgın unsurlarının ötesine geçilememesi
- Tekrar eden çatışmalar ve öngörülebilir tepkiler
12 bölümün tamamı için verdiğim puan.
