Spoiler notu: Karakterlerin geçmişine ve finale değinen bölüm aşağıda kapalı duruyor. Filmi henüz izlemediysen o kısmı atlayabilirsin.
Han Hyo-joo’nun filmografisini izlerken romantik hikâyelerinin bende aynı etkiyi bırakmadığını görüyorum. Always’te karakterlere bağlanabildim. The Beauty Inside’ın farklı fikrini ve duygusal tarafını, bazı eksiklerine rağmen beğendim. Love 911 ise romantik ilişkisine bir türlü bütünüyle inanamadığım bir film oldu.
Künye
Orijinal adı 반창꼬 (Banchangkko)
Yıl / Ülke 2012 · Güney Kore
Yönetmen Jeong Gi-hoon
Senaryo Jeong Gi-hoon, Park Sang-min
Oyuncular Go Soo, Han Hyo-joo, Ma Dong-seok, Kim Sung-oh
Tür Romantik komedi, dram
Süre 120 dakika
Filmin merkezinde iki karakter var. Mi-soo, yanlış teşhisinin ardından mesleki geleceğini tehdit eden bir davayla karşı karşıya kalan bir doktor. Kang-il ise eşini kaybetmiş, bu kaybın suçluluğunu taşıyan bir itfaiyeci. Başlangıçta onları bir araya getiren şey Mi-soo’nun kendi durumunu kurtarma çabası. Hastanın eşinin saldırısına uğrayan Kang-il’i şikâyetçi olmaya ikna ederek davada avantaj sağlamaya çalışıyor.
Bu başlangıç, karakter gelişimi için güçlü bir çatışma yaratabilirdi. Kendi geleceğini düşünen bir doktorun, karşısındaki insanların acısıyla yüzleşmesi önemli bir dönüşümün zemini. Aynı şekilde kaybettiği eşine bağlı yaşayan bir adamın yeniden birine yaklaşması da dikkatle işlenmeye değer. Film bu iki dönüşümü anlatmak istiyor. Benim için sorun, aradaki adımların yeterince ikna edici kurulamaması.
Mi-soo’nun Kang-il’e yaklaşımı uzun süre bir oyun gibi ilerliyor. Onu etkilemeye çalışması, peşinden gitmesi ve reddedilmesine rağmen ısrar etmesi komedinin önemli bir bölümünü oluşturuyor. Fakat bu yaklaşımın gerçek bir duygusal bağa dönüşmesini izlerken zorlandım. Kadının ısrarı belirgin, adamın ona neden ve nasıl bağlandığı ise benim açımdan aynı açıklığa ulaşmıyor.
Romantik filmlerde karakterlerin başlangıçta birbirinden hoşlanmaması alışıldık bir tercih. Burada başlangıçtaki çıkar hesabının ağırlığı, sonradan gelişen aşkın daha güçlü hazırlanmasını gerektiriyor. Mi-soo’nun sorumluluk almaya yönelmesi bu açıdan önemli. Buna rağmen ilişkinin bütününü düşündüğümde, bazı yakınlaşmaların yaşanan olayların doğal sonucu olmaktan çok senaryonun bir sonraki aşamasına geçiş gibi hissettirdiğini söylemeliyim.
Spoiler içeren bölüm · açmak için tıkla
Kang-il’in geçmişi de filmde önemli bir yer tutuyor. Eşini kaybetmesi, yanında olamamasından kaynaklanan suçluluk ve tehlikeli görevlerde kendisini riske atması birbirine bağlanıyor. Yine de geçmişe dönüşler, karakteri anlamam için ihtiyaç duyduğum açıklığı her zaman sağlamadı. Eşinin ölümüne ilişkin ayrıntılarda ve onunla paylaştığı bazı hatıralarda, sahnenin taşıdığı duyguyu tam olarak kavramakta zorlandım.
Tabureye sarıldığı bölüm buna örnek. Sonrasında eşiyle ortak bir anıya geçildiğinde nesnenin onun için neden değerli olduğu hissediliyor. Fakat sahnenin fiziksel ayrıntılarını ve konuşmanın bağlamını çözmeye çalışırken duygusal etkisinden uzaklaştım. Bir hatıranın parçalı gösterilmesi anlamlı olabilir. Benim izleme deneyimimde ise bazı parçalar birbirine yeterince oturmadı.
Benzer bir mesafeyi filmin son bölümünde de yaşadım. Mi-soo’nun sevgisini ifade ettiği, Kang-il’in ise karşılık vermediği ayrılık sahnesi ilişki için önemli bir kırılma. Ardından gelen tehlikeli kurtarma operasyonu ve enkaz altında kalma, adamın duygularıyla yüzleşmesini sağlıyor. Ölümle karşılaşmanın insanın önceliklerini değiştirmesi anlaşılır. Buna rağmen filmdeki bu dönüş bana fazla hızlı geldi.
Enkazın ardından başlayan koşu ve kavuşma bölümü de aynı nedenle beklenen etkiyi yaratmadı. Kang-il’in Mi-soo’yu bulmak için hastaneye gitmesi, istifasını öğrenmesi ve ikisinin yolda karşılaşması romantik finali tamamlıyor. Ancak ben hâlâ bu iki insanın birbirine nasıl bağlandığını düşünüyordum. Finalin hareketi ve duygusal yoğunluğu, ilişkinin gelişiminde hissettiğim eksikliği gideremedi.
Son sahnede Mi-soo’nun kurtarma ekibine katılmış olması da hızlı geçilen bir başka dönüşüm. Bu tercih karakterin hayatındaki değişimi görünür kılıyor. Fakat o noktaya ulaşan sürecin kısaca geçilmesi, film boyunca hissettiğim anlatı boşluklarına ekleniyor. İzlediğim sürümde bazı ekran yazılarının çevrilmemiş olması da zaman geçişlerini takip etmemi zorlaştırdı. Bu nedenle geçen süreyle ilgili her belirsizliği doğrudan senaryoya yüklemek istemiyorum.
Han Hyo-joo açısından bakınca, oyuncunun daha hareketli, atak ve zaman zaman kışkırtıcı bir karakter denediğini görüyorum. Yine de Always’teki performansını daha etkileyici buldum. Orada karakterin kırılganlığına ve ilişkiye daha kolay bağlanmıştım. Love 911’de ise Mi-soo’nun davranışlarına duyduğum mesafe, oyunculuğun bende bıraktığı etkiyi de sınırladı.
Diğer eleştirilere baktığımda, özellikle ilişkinin gelişimi konusunda benzer değerlendirmelerle karşılaştım. AsianMovieWeb’de Manfred Selzer, karakterlerin ekran uyumunu ve filmin mizahını beğenmesine rağmen ilişkinin zaman zaman fazla ani geliştiğini, bazı olayların inandırıcılığının tartışmalı olduğunu ve finalin fazla şekerli kaldığını belirtiyor. Benim itirazım da büyük ölçüde bu geçişlerde yoğunlaşıyor.
Honolulu Magazine’de Myong Choi ise başlangıç fikrini ve karakterlerin karşılaştığı durumları gerçekçilikten uzak buluyor. Filmin bütünlüklü bir anlatı kurmaktan çok tek tek anların etkisine yaslandığını düşünüyor. Buna rağmen oyuncuların çekiciliği ve duygusal etkisi sayesinde filmi sevdiğini söylüyor. Aynı kusurların farklı izleyicilerde neden farklı sonuçlar verdiğini bu değerlendirmede görmek mümkün.
Letterboxd’da Dushine adlı izleyicinin yorumu ise benim deneyimime daha yakın. Kang-il’in büyüyen ilgisini ve Mi-soo’nun dönüşümünü yeterince ikna edici bulmadığını yazıyor. Bu tek bir izleyicinin değerlendirmesi olsa da filmde takıldığım noktaların başkalarınca da hissedildiğini gösteriyor.
Love 911’i, Postman to Heaven’dan daha başarılı buldum. Buna rağmen aşk hikâyesini içselleştiremedim. Film, karakterlerini birbirine yaklaştıracak pek çok olay yaratıyor. Ben ise bu olayların onların duygularında bıraktığı değişimi daha açık ve daha doğal biçimde görmek istedim.
Kişisel değerlendirmem beş ile altı arasında. IMDb’de ara puan verilemediği için altıyı seçtim. Filmden aklımda kalan, iki yaralı insanın birbirini iyileştirmesi fikrinden çok, bu yakınlaşmayı inandırıcı kılmak için biraz daha zamana ve özenli geçişlere ihtiyaç duyulduğu hissi oldu.
Beni etkileyenler
- Doktor ile itfaiyecinin dönüşümü için güçlü bir başlangıç çatışması
- İki yaralı insanın birbirini iyileştirmesi fikri
- Han Hyo-joo’nun daha hareketli, atak bir karakter denemesi
Beni rahatsız edenler
- Çıkar hesabından aşka geçişin ikna edici kurulamaması
- Karakteri anlamaya yetmeyen, parçalı geçmişe dönüşler
- Final bölümündeki fazla hızlı duygusal dönüşler
- Kısaca geçilen son sahne dönüşümü
Kişisel değerlendirmem 5 ile 6 arasında; IMDb’de ara puan olmadığı için 6’yı seçtim.
