Spoiler notu: Olay örgüsüne ve finale değinen bölüm aşağıda kapalı duruyor. Filmi henüz izlemediysen o kısmı atlayabilirsin.
Han Hyo-joo’nun filmografisini izlerken beni en çok şaşırtan şeylerden biri, aynı oyuncunun farklı yapımlarda ne kadar farklı bir etki bırakabildiği oldu. Always’teki duygusal yoğunluğu, W’daki sıra dışı hikâyeyi ve Illang: The Wolf Brigade’deki tehlikeyle iç içe geçmiş ilişkiyi beğenmiştim. Postman to Heaven ise ilgi çekici fikrine rağmen içine girmekte zorlandığım bir film oldu.
Künye
Orijinal adı 천국의 우편배달부 (Heaven’s Postman)
Yıl / Ülke 2009 · Güney Kore, Japonya
Yönetmen Lee Hyung-min
Senaryo Eriko Kitagawa
Oyuncular Kim Jae-joong, Han Hyo-joo, Shin Goo, Kim Chang-wan
Tür Dram, romantik, fantastik
Süre 107 dakika
Filmin başlangıç noktası güçlü. Kaybettikleri insanlara söyleyemediklerini mektuplara döken kişiler, bu mektupları yeşilliklerin ortasındaki bir posta kutusuna bırakıyor. Gizemli bir postacı ve ona katılan genç kadın, geride kalanların acılarını hafifletmeye çalışıyor. Yas, pişmanlık, affetme ve yeniden sevebilme üzerine dokunaklı bir hikâye için yeterli malzeme var. Benim sorunum, bu malzemenin sahnelere ve karakterler arasındaki ilişkiye nasıl dönüştürüldüğüyle başladı.
İlk karşılaşma ve tanışma süreci bana aceleye gelmiş göründü. Karakterlerin birbirine yaklaşmasını sağlayan konuşmalar, aralarındaki bağı kurmakta yeterince etkili değildi. Buna karşılık filmin genel temposu oldukça yavaştı. Böylece tuhaf bir dengesizlik oluştu. İlişkinin bazı önemli adımları hızla geçilirken, beni karakterlere yaklaştırmasını beklediğim bölümler uzun hissettirdi. İzlerken sık sık süreye baktım.
Oyunculuk da bu mesafeyi kapatamadı. Kim Jae-joong’un performansını çoğu sahnede donuk buldum. Gizemli bir karakterin ölçülü oynamasını anlayabilirim, fakat burada o ölçülülük zaman zaman duygusal karşılığın eksikliği gibi göründü. Han Hyo-joo’nun performansı da benim için sonraki yıllardaki bazı rollerinin gerisinde kaldı. Özellikle Always’te kurabildiği duygusal bağa bu filmde ulaşamadım.
Saç ve kostüm tercihleri de karakterlere alışmamı zorlaştırdı. Jae-joong’un uzun saçları, gösterişli aksesuarları ve sert görünümlü kıyafetleri dikkatimi sık sık hikâyeden uzaklaştırdı. Han Hyo-joo’nun saç stilini de oyuncunun başka filmlerindeki görünümüne göre daha az başarılı buldum. Bunlar elbette kişisel beğeniler. Ancak benim izleme deneyimimde, karakterlerden çok üzerlerine kurulmuş görsel tasarımı fark etmeme neden oldular.
Spoiler içeren bölüm · açmak için tıkla
Hikâyenin ilerleyişinde daha önemli bir sorun da var. Karakterlerin hazırladığı sahte belgeler ve kayıtlar, ihtiyaç duyulduğunda aynı teknik beceri sahibi kişiye başvurularak çözülebiliyor. Böyle bir kişinin önceden tanıtılmış olması belli bir hazırlık sağlıyor. Yine de her yeni sorunun onun aracılığıyla aşılması, senaryonun zorlandığı yerlerde kullanılan fazla kullanışlı bir çözüme dönüşüyor.
Ölen oğlunun sesini dinleyen babanın sahnesi bunun en belirgin örneği. Sahnenin duygusal amacını anlıyorum. Fakat babanın kendi oğlunun sesi olarak kabul edeceği kaydı hazırlayabilmek için gerekli örneğin nasıl bulunduğu açıklanmıyor. Ses işleri yapan birinin varlığı, bu eksik adımı tek başına tamamlamıyor. Ben de babanın yaşadığı duyguyu paylaşmaya çalışırken kaydın nasıl üretildiğini düşünmeye devam ettim.
Filmin asıl ilginç sorusu burada ortaya çıkıyor. Yas tutan birini rahatlatmak için hazırlanmış bir yalan ne kadar ileri götürülebilir? Gerçeğe dayanmayan bir teselli, kişinin acısıyla kurduğu ilişkiyi nasıl değiştirir? Film bu çatışmaya yaklaştığında daha güçlü hissettirdi. Keşke yan hikâyelerin hazırlanmasına da aynı özen gösterilseydi.
Görünürlük meselesi ise fantastik dünyanın kurallarını sorgulamama yol açtı. Jae-jun’u yalnızca kaybettiği birinin yasını taşıyan insanların görebildiği söyleniyor. Buna rağmen ilk kafe sahnesinde garsonun onu gördüğünü doğrulaması açıklamasız kalıyor. Garsonun da bir kayıp yaşamış olması mümkün, fakat film bunu göstermiyor. Dolayısıyla burada kesin bir çelişkiden söz etmek yerine, önemli bir ayrıntının seyircinin varsayımına bırakıldığını söylemek daha doğru.
Finalde Jae-jun’un komada olduğunun anlaşılması ve bedenine dönmesi, filmin fantastik yaklaşımı içinde kabul edilebilir. Buna rağmen dönüşün ve ardından gelen yeniden karşılaşmanın bana yeterince hazırlanmış gelmediğini söylemeliyim. Film, duygusal kavuşmayı sağlarken bazı geçişleri hızlıca tamamlıyor. Son bölüm beni önceki sahnelere göre daha fazla etkiledi, ancak geride kalan soruları bütünüyle gideremedi.
Başka değerlendirmelere baktığımda, yavaşlık ve oyunculuk konusundaki izlenimlerimin karşılığını buldum. UnitedKpop’taki inceleme de Jaejoong’un başlangıçtaki oyunculuğunu donuk buluyor, fakat bunu karakterin gizemine bağlıyor. Aynı yazı filmin sabır istediğini belirtirken finaldeki dönüşü başarılı değerlendiriyor. Benim deneyimimde ise başlangıçta oluşan mesafe, finalin etkisini sınırladı.
Rotten Tomatoes’taki izleyici yorumları da farklı yönlere ayrılıyor. Filmi duygusal ve güzel bulanların yanında, temposunu yavaş veya hikâyesini fikrinin gerisinde bulanlar var. Bu ayrışmayı anlayabiliyorum. Filmin teselli arayan insanlara yaklaşımı bazı izleyiciler için yeterli olabilir. Ben, o duyguyu taşıyacak sahnelerin ve ilişkilerin daha sağlam kurulmasını bekledim.
İzlerken dört puan vermeyi düşünüyordum. Son bölümdeki duygusal etki değerlendirmemi bir miktar yükseltti. Yine de Postman to Heaven, Han Hyo-joo’nun izlediğim yapımları arasında bana en az ulaşanlardan biri oldu. Geride, kayıpla başa çıkmak üzerine güzel bir fikir ve o fikrin daha ikna edici işlenebileceği hissi kaldı.
Beni etkileyenler
- Yas, pişmanlık ve teselli üzerine güçlü bir başlangıç fikri
- “Teselli için söylenen yalan ne kadar ileri gidebilir?” sorusu
- Diğer bölümlere göre daha etkileyici bir son bölüm
Beni rahatsız edenler
- Aceleye gelen tanışma, buna karşın yavaş genel tempo
- Duygusal mesafeyi kapatamayan, çoğu yerde donuk oyunculuk
- Hikâyeden dikkat dağıtan saç ve kostüm tercihleri
- Her sorunu çözen “fazla kullanışlı” yan karakter ve açıklanmayan ayrıntılar
Dört puana yakındı; son bölümdeki duygusal etki onu biraz yukarı taşıdı.
